Spis treści:

• Gatunki wrażliwe na mróz
• Transpiracja i susza fizjologiczna iglaków
• Osłanianie iglaków agrowłókniną i matami
• Podlewanie, ściółkowanie i ochrona przed śniegiem

Gatunki wrażliwe na mróz

Niektóre iglaki, źle reagują na długotrwałe mrozy i zimowe przesuszenie. Do grupy najbardziej narażonych, należą konkretne gatunki i odmiany. Wymagają one osłony, już od pierwszych lat po posadzeniu.

Do iglaków wrażliwych na niską temperaturę zalicza się:

• cyprysik Lawsona Chamaecyparis lawsoniana
• sośnicę japońską, znaną także jako japońska sosna parasolowata Sciadopitys verticillata
• żywotnik wschodni Thuja orientalis
• cedr Cedrus

Rośliny te, są podatne na przemarzanie pędów oraz utratę wody w czasie zimy. Brak ochrony może prowadzić do usychania całych okazów.

Transpiracja i susza fizjologiczna iglaków

Zimozielone iglaki, nie przechodzą pełnego spoczynku zimowego. Ich wegetacja jedynie zwalnia. W igłach cały czas zachodzi transpiracja, czyli parowanie wody. Problem pojawia się wtedy, gdy gleba jest zamarznięta.

Korzenie nie mogą pobierać wody, a roślina traci ją przez igły. Skutki są wyraźne:

• żółknięcie igieł,
• brązowienie pędów,
• opadanie igieł,
• zamieranie całych fragmentów roślin.

Częściej dochodzi do uszkodzeń z powodu suszy niż samego mrozu.

Osłanianie iglaków agrowłókniną i matami

Najskuteczniejszą metodą ochrony, jest ograniczenie dostępu ostrego zimowego słońca i wiatru. Stosuje się do tego jasne materiały przepuszczające powietrze.

W praktyce wykorzystuje się:

• białą agrowłókninę zimową,
• specjalne maty cieniujące używane w szkółkach,
• chochoły ze słomy lub gałęzi iglastych.

Osłony zmniejszają parowanie wody i stabilizują temperaturę rośliny. Materiał nie powinien przylegać bezpośrednio do igieł.

Podlewanie, ściółkowanie i ochrona przed śniegiem

Zabezpieczenie iglaków, nie kończy się na okrywaniu. Ważne są także zabiegi pielęgnacyjne. Jesienią rośliny należy obficie podlać, zwłaszcza przed nadejściem mrozów. Podlewanie wykonuje się również zimą, podczas cieplejszych dni, gdy temperatura jest dodatnia.

Dodatkowo stosuje się ściółkowanie gleby. Najczęściej używa się:

• kory sosnowej,
• suchych liści.

Warstwa ściółki ogranicza parowanie i chroni system korzeniowy. Iglaki o pokroju kolumnowym lub kulistym, należy obwiązać sznurkiem. Zapobiega to deformacjom spowodowanym przez śnieg i wiatr. Z płożących odmian, śnieg trzeba regularnie usuwać, aby nie dopuścić do łamania gałęzi.

Właściwa ochrona zimowa, pozwala iglakom bezpiecznie przetrwać nawet trudne warunki i rozpocząć wzrost w kolejnym sezonie bez uszkodzeń.

Źródło: Murator

FAQ

Które iglaki wymagają ochrony na zimę?

Ochrony wymagają młode rośliny oraz gatunki wrażliwe na mróz, takie jak cyprysik Lawsona, sośnica japońska, żywotnik wschodni oraz cedr.

Dlaczego iglaki cierpią zimą mimo mrozoodporności?

Zimozielone iglaki zimą nadal tracą wodę przez igły. Gdy gleba jest zamarznięta, korzenie nie mogą jej pobierać, co prowadzi do suszy fizjologicznej.

Jakie są objawy suszy fizjologicznej iglaków?

Najczęstsze objawy to żółknięcie i brązowienie igieł, ich opadanie oraz zamieranie fragmentów roślin. W skrajnych przypadkach dochodzi do usychania całych iglaków.

Czym najlepiej osłaniać iglaki zimą?

Do osłaniania stosuje się białą agrowłókninę zimową, maty cieniujące oraz chochoły ze słomy lub gałęzi iglastych. Materiały te ograniczają działanie słońca i wiatru.

Czy iglaki należy podlewać zimą?

Tak. Iglaki należy obficie podlać jesienią oraz zimą w czasie dodatnich temperatur, aby zapobiec przesuszeniu gleby.

Dlaczego wiąże się iglaki sznurkiem przed zimą?

Iglaki o pokroju kolumnowym lub kulistym wiąże się, aby zabezpieczyć pędy przed deformacją i łamaniem pod ciężarem śniegu.